Δίκη προθέσεων

 

Ο νους καθαρό οινόπνευμα

όσο για σάρκα

ας όψονται οι τρυφεροί σου

–τότε–

Μάηδες

 

σε λόξα υστερούσες

σ’ απόγνωση

 

με την ελλοχεύουσα ανάφλεξη

χαλκά στον λαιμό

με τις ορμήνιες της μάνας

ευαγγέλιο

με τα σπίρτα

κρυμμένα στις τσέπες

 

πήρες να καίγεσαι

–τώρα πια–

μ’ ένα μυαλό ζαλισμένο απ’ τους καιρούς

μ’ ένα σαρκίο μολύβι απ’ τα χρόνια

για μια φωτιά που αρνήθηκες

σαν ο καιρός

πουλούσε ξύλα.

 

Δε σε σπούδασε η μάνα σου σωστά

 

την επιθυμία

κανείς

μήτε ο χρόνος γεράζει

μήτε ο θάνατος νικά

 

το σίδερο

όσο είναι ζεστό

μόνο

χτυπιέται.

 

Κ.K. 22-04-'21

Θερμές ευχαριστίες στον Σωτήρη Παστάκα και το πάντα φιλόξενο Εξιτήριον για τη δημοσίευση.

https://exitirion.wordpress.com/2021/04/22/kostas-koutroubakis-1poem/

 

πεθαίνουμε γεννημένοι στο κλουβί

σαν τα πουλιά που τους αρνήθηκαν την πτήση

 

Κ.Κ. 18-04-’21

 

[φύλλα της οξιάς]

 

είναι τα ποιήματα φύλλα της οξιάς

θροΐζουν μαντείες

χρησμούς

ήξεις αφήξεις

 

κάποτε κουράζονται και πέφτουν

ίδιες Περσεφόνες

λιπαίνοντας κατάσαρκα τον ουρανό

για τη νέα σοδειά

 

Κ.Κ. 23-07-’17 Νυμφαίο / 17-04-’21 Θεσ/νίκη

(Η φωτό αλιευμένη από το διαδίκτυο)

οι φίλοι μας

στην Αγαθή και στη Μαρία

 

οι φίλοι μου

είναι τύμπανα της γης

νύχτα στις Καβουρότρυπες

με τις μεγάλες μας σιωπές

χορδές που ματώσαμε στους δρόμους

όταν σκοτώσανε τον Τεμπονέρα

αχός του αντιπατητή

στο καφενείο της Ελύμπου

 

οι φίλοι μου

είναι τοιχογραφίες στην Παντάνασσα

στενά στη Μονεμβάσια

τσαμπιά σπαργωμένα

σε ξερικό αμπέλι

 

οι φίλοι μου

είναι αφράτο χιόνι

παλάμες που αγγίζουνε τον ουρανό

αγκαλιές που ορίζουνε τον κόσμο

 

οι φίλοι μου

είναι κοράλλια αναμμένα στο στερέωμα

αστέρια ζώπυρα σε σκοτεινό βυθό

 

οι φίλοι μας

είναι το φως που κεντάει τις ψυχές μας

 

Κ.Κ. 11-04-’21

 

IN MEMORIAM

 

«Βουλιάζουμε μες στην υπαρξιακή αγωνία. Θρηνούμε για τη ζωή που χάνεται.

Κι όμως· κάθε μεταβολή στη συνείδηση κι ένας μικρός θάνατος· κάθε μετατόπιση κι ένας άλλος εαυτός.

Τα παιδιά που υπήρξαμε, επιζούν ή σβήνουν μες στην υστεροβουλία και τη συνήθεια της ωριμότητας; Υπάρχει κάτι εκτός από τη μνήμη που μας συνδέει με τους χαμένους μας εαυτούς; Τόσοι –ήδη– εν ζωή θάνατοι.

Γεννιέσαι κι είσαι ακόμη μια σκιά χωρίς συνείδηση. Στις πρώτες μνήμες η απαρχή της ύπαρξης.

Λέω καμιά φορά πως θα ’ταν ωραίο να φανταζόμαστε τη ζωή σα μια κλωστή που στο τέλος της γυρίζει και συναντά την αρχή σ’ έναν κύκλο. Χάνεται έτσι η γραμμικότητα, μπαίνουν τα γηρατειά μες στα νιάτα κι αντιστρόφως, γλιστράς στον κύκλο όπως θες, αριστερόστροφα, δεξιόστροφα, στροβιλίζεσαι. Ο θάνατος είναι τότε η φυγόκεντρος, είναι ροπή φυγής από την επανάληψη· δεν είναι κατάληξη, προϊούσα φθορά».

 

Δεν ξέρω αν συμφωνώ σε όλα, σκέφτηκα βγαίνοντας απ’ την ανάρτηση μιας ακόμη φεϊσμπουκικής επαφής, που είχε εδώ και καιρό μετατραπεί σε «εις μνήμην».

Εικονική τελικά η κάθε ύπαρξη; Ή μήπως και στην αρχή και στο τέλος η μνήμη είναι αυτή που δίνει τη ζωή; Αλλά κι η μνήμη, τι είναι; Δεν είναι μια μεταβαλλόμενη συνείδηση, μια διαρκής μετατόπιση;

 

Ας την κρατάμε –έστω κι έτσι.

Α ν ά γ κ η –γιατί η ζωή είναι σαν το απριλιάτικο το χιόνι.

Κ.Κ. 10-04-'21

Η φωτό αλιευμένη από το διαδίκτυο.

 

Η μάνα του ιππόκαμπου

 

Πήρε απόγεμα. Η κάψα πεσμένη από ώρα κι η θάλασσα λάδι.

       Μπήκε αμέσως στο νερό. Έριξε μερικές απλωτές κι ύστερα στάθηκε και κάτι εξέταζε.

-     Μπαμπά, τι είναι αυτό που είναι μπερδεμένο στην πετονιά;

-     Ιππόκαμπος είναι. Πάρ’ τον προσεκτικά στο χέρι σου να τον ξεμπλέξεις.

Τον κράτησε για μια στιγμή στην παλάμη του και τον λευτέρωσε.

Με κοίταξε ίσια στα μάτια.

-     Θα τα καταφέρει μόνος του, μπαμπά;

 

Πλατάγισε η ουρά στον αφρό. Ήρθε και στάθηκε μπροστά του. Στήθια όστρακα, μαλλιά φύκια τρικυμισμένα. Του ’πλεξε τα χέρια πλώρη και τον κοίταξε ίσια στα μάτια.

-     Δε θα ’ναι μόνος του. Θά ’ρθεις να τον πάμε σπίτι του;

 

Γύρισε ύστερ’ από λίγο. Το βλέμμα φιλντισένιο, τα χέρια του πτερύγια.

Με κοίταξε ίσια στα μάτια.

-     Μπαμπά, το ήξερες ότι η Γοργόνα είναι η μαμά του ιππόκαμπου;

-     Είναι και γιαγιά σου, αγόρι μου. Και συ πάντα με λευτερώνεις και με γυρίζεις σπίτι.

 

Κ.Κ. 04-04-’21

 

 

 ΝΤΑΜΑΡΙ

Εδώ τα φουρνέλα σταματήσαν από καιρό. Η πέτρα στέρεψε. Τραβάνε το ξερόγκαζο οι εντουράδες στον παράδρομο και σκάει καψούλια η σιωπή. Τα σκαλιά σκουριάζουν. Κάθε αναβαθμός μια λαξεμένη πτώση.

Εδώ δε γελάνε τα λιοπούρναρα, δεν τινάζει φρέσκο βλαστάρι η επιθυμία. Δε βοσκάει άνοιξη.

Εδώ πνίγει σάβανο η σκόνη. Ο Προμηθέας. Τα καρφωμένα του φτερά στον βράχο.

 

Παραδίπλα το δάσος φούντα. Μια πεταλούδα γαλαζώνει τις άκρες των ονείρων.

 

Κάπου ανάμεσα, τα βράδια μάς κλωσάει ένας θεός. Ξέρει άραγε για τα δικά μας φτερά τι ξημερώνει;

Κ.Κ. 03-04-'21

Οι φωτό τραβηγμένες στα νταμάρια του Ρετζικίου, μια βδομάδα πριν.