Ain’t no sunshine

 

Τον Χ σπανίως τον βλέπαμε στο μαγαζί. Τις λίγες φορές που ερχόταν ψώνιζε στα γεμάτα και μου άφηνε μάλιστα γερό μπαξίσι. Δούλευε μηχανικός στη ΔΕΗ και τον περισσότερο καιρό έλειπε σε έργα. Αυτό γι’ άλλους στη γειτονιά θα ’ταν σίγουρα ευκαιρία για ξένα κρεβάτια, μα αυτός ήταν από πάντα γνωστός για τη λατρεία που έτρεφε για τη γυναίκα του.

Όταν εκείνη έπεσε στο στρώμα, στάθηκε δίπλα της νύχτα μέρα. Χρόνια ολόκληρα. Μα η αρρώστια είχε αποφασίσει αλλιώς. Στην κηδεία της δεν έβγαλε άχνα και έκτοτε έζησε σε ασκητική σχεδόν αφωνία. Απ’ το σπίτι δεν έβγαινε παρά μόνο για τα χρειώδη, επιβιώνοντας με μια ψευτοσύνταξη, που είχε βγάλει πρόωρα, για να της παρασταθεί. Παρ’ όλα αυτά, το μπαξίσι, έστω και κουτσουρεμένο, συνέχισε να μου το δίνει, μέχρι που η αρρώστια άρχισε να τον χτίζει κι αυτόν μέρα με τη μέρα στον τάφο.

 

Τις προάλλες τον είδα στον ύπνο μου. Τον είχα, λέει, καθηγητή κιθάρας στο πανεπιστήμιο. Η σχολή έκλεινε αιφνίδια με κυβερνητική απόφαση και σαστισμένοι φοιτητές και καθηγητές διοργανώναμε συναυλία διαμαρτυρίας.

Όταν ήρθε η σειρά του, με ανέβασε στο πάλκο, για να παίξουμε το ain’t no sunshine when she’s gone. Κι ό,τι φωνή δεν έβγαλε χρόνια χηρεύοντας την έβγαλε εκείνη τη στιγμή, νότα τη νότα, φράση τη φράση, χορδή τη χορδή πάνω στο όργανο. Κοιτούσαν όλοι οι γείτονες κόκαλο.

Την ώρα που κατεβαίναμε με χαιρέτησε αφήνοντάς μου το πιο γερό μπαξίσι. «Όλοι κάτι χρωστάμε σ’ αυτή τη ζωή», είπε.

 

Ύστερα χτύπησε το ξυπνητήρι για τη δουλειά.

 

Κ.Κ. 13-09-’26