Ain’t no sunshine

 

Τον Χ σπανίως τον βλέπαμε στο μαγαζί. Τις λίγες φορές που ερχόταν ψώνιζε στα γεμάτα και μου άφηνε μάλιστα γερό μπαξίσι. Δούλευε μηχανικός στη ΔΕΗ και τον περισσότερο καιρό έλειπε σε έργα. Αυτό γι’ άλλους στη γειτονιά θα ’ταν σίγουρα ευκαιρία για ξένα κρεβάτια, μα αυτός ήταν από πάντα γνωστός για τη λατρεία που έτρεφε για τη γυναίκα του.

Όταν εκείνη έπεσε στο στρώμα, στάθηκε δίπλα της νύχτα μέρα. Χρόνια ολόκληρα. Μα η αρρώστια είχε αποφασίσει αλλιώς. Στην κηδεία της δεν έβγαλε άχνα και έκτοτε έζησε σε ασκητική σχεδόν αφωνία. Απ’ το σπίτι δεν έβγαινε παρά μόνο για τα χρειώδη, επιβιώνοντας με μια ψευτοσύνταξη, που είχε βγάλει πρόωρα, για να της παρασταθεί. Παρ’ όλα αυτά, το μπαξίσι, έστω και κουτσουρεμένο, συνέχισε να μου το δίνει, μέχρι που η αρρώστια άρχισε να τον χτίζει κι αυτόν μέρα με τη μέρα στον τάφο.

 

Τις προάλλες τον είδα στον ύπνο μου. Τον είχα, λέει, καθηγητή κιθάρας στο πανεπιστήμιο. Η σχολή έκλεινε αιφνίδια με κυβερνητική απόφαση και σαστισμένοι φοιτητές και καθηγητές διοργανώναμε συναυλία διαμαρτυρίας.

Όταν ήρθε η σειρά του, με ανέβασε στο πάλκο, για να παίξουμε το ain’t no sunshine when she’s gone. Κι ό,τι φωνή δεν έβγαλε χρόνια χηρεύοντας την έβγαλε εκείνη τη στιγμή, νότα τη νότα, φράση τη φράση, χορδή τη χορδή πάνω στο όργανο. Κοιτούσαν όλοι οι γείτονες κόκαλο.

Την ώρα που κατεβαίναμε με χαιρέτησε αφήνοντάς μου το πιο γερό μπαξίσι. «Όλοι κάτι χρωστάμε σ’ αυτή τη ζωή», είπε.

 

Ύστερα χτύπησε το ξυπνητήρι για τη δουλειά.

 

Κ.Κ. 13-09-’26

 https://www.youtube.com/watch?v=tYYGeHSQag0

Η ΣΠΟΡΑ

 

Ξεκινάμε τη χριστουγεννιάτικη συναυλία η χορωδία. Μπαίνουν τα κορίτσια. Ύστερα κι οι υπόλοιποι. Κοιτάμε στα μάτια τη μαέστρο. Είμαστε σύνολο. Αποχωρούμε προσωρινά.

Όσο η ορχήστρα παίζει τα δικά της, ένας κατά συνείδηση αγνωστικιστής, ένας κατά συνείδηση προτεστάντης κι ένας κατά συνείδηση καθολικός συζητάμε για ηθική. Η καταλλαγή μάς σπέρνει.

Η χορωδία βγαίνουμε ξανά. Η ορχήστρα μαζί μας. Χειροκροτήματα κι ενθουσιασμός στο φινάλε. Η γιορτή τελειώνει. Μέσα μας ακόμη καταυγάζει η ανέσπερη, η άκτιστη σπορά.

 

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

 

Κ.Κ. 24-12-2025

 

Ψηλά

 

Παίρνεις τον δρόμο για τ’ Αλώνια. Στον ανήφορο η πόλη ψάλλει το αίμα της. Στέκεσαι στην αγαπημένη σου εκκλησιά. Πας ίσια στο ψαλτήρι κι αρχινάς. Τα τεριρέμ σκαρφαλώνουν στον τρούλο. Η σφαίρα στροβιλίζεται. Κάθε χρόνο και πιο ψηλά τραγουδάς –στ’ Αηδόνια.

Κ.Κ. 07-12-2025

 

Κάθε 17^η του Νοέμβρη

 

Μαυρίζει το αίμα όταν ξεραίνεται

 

όμως τα κόκαλα

–ιδίως τα σκοτωμένα–

χρόνο τον χρόνο

λάμποντας λιώνουν

σε πάλλευκη φωταύγεια

 

χαραμάδα

στο σκοτάδι των καιρών

 

Κ.Κ. 17-11-2025

 

ΠΥΡΟΦΑΝΙ

 

Παραμονή Δεκαπενταύγουστου το πυρό ηλιοβασίλεμα στο Βρότσλαβ μια σαγήνη. Στον ναό της Αγίας Ελισαβέτ μουσικές. Το Ave Maria. Μπήκα.

       Το φως μέσ’ απ’ τα βιτρό φανέρωνε και φανερωνόταν. Ο γοτθικός ναός με τα οξυκόρυφα τόξα και την καθ’ ύψος ανάπτυξη εκβίαζε το βλέμμα μου προς τα πάνω. Μα κάτι το κρατούσε χαμηλά.

       Στο πυροφάνι οι λάμπες στην πλώρη φωτίζουν τελετουργικά την πορεία των ψαριών προς τον θάνατο.

       Το καρότσι έμοιαζε παιδικό. Ο άντρας, γενειοφόρος, γύρω στα τριάντα, βρισκόταν εκεί ανακεκλιμένος, με το βλέμμα αναπότρεπτα ψηλά, στο άνωθεν φως. Με το αριστερό χέρι υψωμένο, τιναζόταν απότομα προς τα εμπρός κι ύστερα έπεφτε με φόρα προς τα πίσω, σε μιαν ατέρμονη προσπάθεια ν’ αγγίξει, λες, τη δόξα των ουρανών. Η κίνηση αυτή διακοπτόταν από κάτι μακριές υφασμάτινες λωρίδες που μασούσε πότε πότε μέχρι να τις φτύσει κάτω, στο δάπεδο του ναού. Ήταν κρεμασμένες στο πίσω μέρος του καροτσιού, όπου στέκονταν όρθιοι οι γονείς του. Έσκυβαν τακτικά προς το μέρος του χαϊδεύοντάς του το κεφάλι. Στον ενδιάμεσο χρόνο χαμογελούσαν και δε θα ’ταν υπερβολή να πω ότι φλέρταραν μεταξύ τους, σαν να ’χαν μόλις γνωριστεί.

       Μόλις τέλειωσε το Ave Maria, βγήκα. Δεν χρειαζόταν, άλλωστε, τίποτε άλλο να δω.

       Στο πυροφάνι κάθε ιχθύς συμβολίζει δύο τεμνόμενα οξυκόρυφα τόξα, που θεώνονται τελετουργικά, ανυψούμενα στη δόξα των ουρανών.

 

 

*πυροφάνι το [pirofáni] Ο44 : ειδική σχάρα στην πλώρη μικρού αλιευτικού επάνω στην οποία τοποθετούνται ένα ή περισσότερα φανάρια που το φως τους προσελκύει τα ψάρια.

Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής,

https://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%80%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B9&dq=

Η φωτό από το εσωτερικό της Αγίας Ελισάβετ

 

Κ.Κ. 30-08-’25

 

Μισές αλήθειες

 

Αυτός ο τόπος –όπως και όλοι αυτοί οι τόποι– υπήρχε από πάντα. Αυτό το σπίτι –πέτρα την πέτρα– υπήρχε από πάντα. Αυτό το κυπαρίσσι –χελιδόνι λες, μπαμπάκι του πάνω κόσμου και κατράμι του κάτω– υπήρχε από πάντα.

       Κι αυτή η μέρα –όπως όλες αυτές οι μέρες– υπήρχε από πάντα. Μόνο η επιγραφή μπήκε ύστερα. Ίσως γι’ αυτό να παραλείπονται δωσίλογοι και ντόπιοι συνεργάτες.

 

ΚΟΙΝΟΤΑΦΕΙΟ – ΟΣΤΕΟΦΥΛΑΚΕΙΟ

ΚΑΕΝΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ

ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ

ΤΗΝ 2-9-1944

ΟΙΚΙΑ ΝΤΑΜΠΟΥΔΗ

Κ.Κ. 26-08-'25

 

Ο νικητής

 

«τον χρόνο ποιος τον νίκησε;»

συλλογιέμαι

όσο το βλέμμα μου

–πέρασαν μήνες–

ορίζει ξανά το πρόσωπό σου

 

σα να μ’ άκουσες

–μ’ άκουσες, δεν μπορεί–

 

«μου ’λειψες»

μου λες

πνίγοντας ένα δάκρυ

K.K. 19-07-2025