Το αμπέλι
Στο σπίτι μας είχαμε ένα παλιό αμπέλι. Πήρε να ξεραίνεται. Μα είχαμε πείσμα. Λίγο τα κλαδέματα, λίγο τα οργώματα, βαστούσε. Τι τα θες. Ο χρόνος ανίκητος.
Στο μεταξύ βάλαμε καινούρια αμπέλια. Μπερεκέτι. Κι όλο γλύκα.
Όμως το παλιό δεν το ξεπατώσαμε ποτέ.
Στον ξεραμένο του κορμό η πιο βαθιά μας ρίζα. Στα ξινισμένα του τσαμπιά η πρώτη μας θύμηση.
Κ.Κ. 07-'22
Κυριακή σήμερα μπαμπά.
Θα ξυπνήσουμε νωρίς. Θα με πάρεις στο ψαλτήρι και τα τεριρέμ θα βγαίνουν απ’ το στόμα σου σαν γαμπριάτικο πουκάμισο. Θα καμαρώνω.
Η μαμά θα κάνει κεφτεδάκια με πατάτες και καρυδόπιτα κι η Εύη μας θ’ αρχίσει να τσιμπολογάει πριν προλάβει να ρουφήξει το σιρόπι. Θα κάτσουμε όλη η οικογένεια στο τραπέζι.
Ύστερα θα πάμε οι δυο μας στην Τούμπα. Θα μου πεις για το κύπελλο του ’72 και του ’74, το πρωτάθλημα του ’76, τον Κούδα, τον Σαράφη και τον Τερζανίδη. Στην επιστροφή στο αμάξι θα θυμηθείς τα νιάτα σου, που τα κοίμιζες στον φούρνο πάνω στα σακιά με το αλεύρι, όταν ήρθες μόνος σου απ’ το χωριό, δεκάξι χρονών, το ’46 με τον εμφύλιο.
Τ’ απόγευμα θα πιείτε καφέ με τη μάνα και θα μετρήσετε τη σιρμαγιά για το διαμέρισμα. Εσύ με τις ζάχαρες και τις φακές κι εκείνη με τη ραφτική. Ο εργολάβος είναι εντάξει. Θα έρθει με τη γυναίκα του να ψωνίσει απ’ το μπακάλικό μας. Έτσι θα ξοφλήσουμε δύο ολόκληρα γραμμάτια.
Αργότερα θ’ ακουστεί το σήμα της Αθλητικής Κυριακής. Εσύ θα στρωθείς στην τηλεόραση κι εγώ στα μαθήματα. Θα θυμώσεις με τον Διακογιάννη, που αγνοεί επιδεικτικά τις ομάδες της Θεσσαλονίκης. Θα σε ζαλίσω με τις απορίες μου στην ορθογραφία και στην αριθμητική. Είσαι απόφοιτος επτατάξιου γυμνασίου. Γραμματιζούμενος.
Μπαμπά, αύριο το πρωί νά ’ρθεις να με φιλήσεις πριν φύγεις για το μαγαζί. Θα είμαι πάλι μικρός. Θα σε ρωτήσω «Είσαι τσυρισμένος;» και θα ξινίσω λιγάκι τα μούτρα μου αηδιασμένος απ’ τη μυρωδιά του πρωινού σου τσιγάρου. Αλλά εσύ να με φιλήσεις, εντάξει;
Καλή βδομάδα, μπαμπά.
Κ.Κ. 09-07-’22
Μεθυσμένα περιστέρια
Ήμασταν κάποια ώρα εκεί. Πουλιά δεν είδαμε. Μόνο τους καντηλάδες και κάτι εργάτες με σκαπανικά.
Τα περιστέρια εμφανίστηκαν καθώς πλησίαζε ο παπάς με τη μαύρη ομπρέλα. Στήθηκαν πάνω στο όρθιο μάρμαρο. Δεν πήγε το μυαλό μου. Κατέβηκαν μαλακά μόλις το στάρι και το κρασί χύθηκαν πάνω στο χώμα.
Μεθυσμένο περιστέρι η μνήμη· τσιμπολογάει τη ζωή.
Κ.Κ. 07-07-’22
Φύλαξόν με υπό την σκέπην σου
Βαθύγηρος πια ο πατέρας. Κι εκείνη η σκάλα στο εξοχικό κουράζει και νέους. Το είπα του σπιτονοικοκύρη. Μου είπε ν’ αδειάσω το συντομότερο, για να βάλει μπογιατζήδες.
Είχανε ξεμείνει κάμποσα πράγματα της μάνας. Δεκατρία χρόνια πεθαμένη. Βάλθηκα να τα ξεφορτώνομαι. Πρώτο και καλύτερο ένα κιτσάτο φωτιστικό νυκτός, σουβενίρ θρησκευτικού τουρισμού, με μια Παναγία βρεφοκρατούσα και το «Φύλαξόν με υπό την σκέπην σου».
Οι μπογιατζήδες απέξω. Κατεβάζοντας και τα κάδρα αντίκρισα το σπίτι άδειο.
Άρχισα να ψάχνω στον σωρό με τις σκουπιδοσακούλες. Βρήκα το φωτιστικό. Το ’χει ο πατέρας τώρα.
Εγώ δεν έχω το θεό μου. Και τελώ –μέχρι τέλους– ασκεπής.
Κ.Κ. 22-06-’22
Κύκλιος χρόνος
Η γέννηση είναι η προσωρινή επικράτηση της κεντρομόλου προς τη ζωή. Με τον θάνατο επανέρχεται η παντοδυναμία της φυγόκεντρου.
Αστρικός χρόνος
Μια τσιγγάνα απόφοιτος Λυκείου διαβάζει τον αστρικό χρόνο στην παλάμη μας. «Η γραμμή της ζωής πάντα τείνει προς το μηδέν», λέει.
Μουσικός χρόνος
είναι όταν με φιλάς. Όλα τότε συστέλλονται και διαστέλλονται κατά το δοκούν. Εμείς οι μετρονόμοι.
Κ.Κ. 16-06-’22
Λαβύρινθος
Το φεγγάρι σηκώνεται. Ασβεστώνει τα προσφυγικά της Απάνω Σκάλας. Σε παίρνω απ’ το χέρι. Γυρίζουμε τα στενά. Τα κορίτσια ψιθυρίζουν τα μυστικά τους. Μας κοιτάνε. Πίσω απ’ τις παλάμες τους πνίγεται ένα γέλιο. Ο κάματος της μέρας δροσίζεται στις αυλές και στα μπαλκόνια. Η σελήνη τού δίνει τη σιωπή της. Σ’ ένα τυφλό στενό με φιλάς. Κλείνουμε τα μάτια.
Αυτός ο λαβύρινθος το πιο δικό μας καλοκαίρι.
Κ.Κ. 31-5-’22
Ήταν κι άλλοι εκεί, Μακρυγιάννης, Καραϊσκάκης κι άλλοι. Μα το μάτι μου στη δική σου μορφή στάθηκε· πως θα ’ταν το πάθος σου αντιστρόφως ανάλογο της ασθενικής σου φύσης, πως ηράσθης την ελευθερία όπως η κόρη μου ηράσθη το μπούστο της Καρυάτιδας. Πως εκεί στη βίλα Ντιοντάτι το 1816, ανάμεσα σε Φρανκενστάιν και Δράκουλες σού το ψιθύρισε η μέσα σου φωνή: η μεγαλύτερη ηδονή είν’ η θυσία.
Κ.Κ. 03-04-'22
