Το ποίημα

 

Κάθε άνθρωπος κουβαλάει μέσα του ένα ποίημα. Το ’χει διαβάσει μόνο μια φορά.

       Σαν έρθει ο Μαύρος το παίρνει και το φυτεύει στους όρχεις ενός άντρα. Είναι το σπερματοζωάριο που βρίσκει τη μήτρα.

Το νεογνό το διαβάζει –μόνο μια φορά– με το πρώτο του κλάμα.

 

Κ.Κ. 21-03-’22

Γιώργος Ιακωβίδης: Ο κακός εγγονός

 

Έαρ

 

με τι σφρίγος φουσκώνουν τα δέντρα

με τι οίστρο κοκκινίζουν τα σύμπαντα

με τι σπουδή ξεριζώνονται τα μάτια

 

μας ψηλώνει

αυτός ο χαλασμός

μας ετοιμάζει

και πάνω στην ύστατη του ύψους συνείδηση

–χαρταετοί με τον σπάγκο τελειωμένο–

μας δίνει

στον ίλιγγο

στην πτώση

και στη συντριβή

 

έτσι γλυκύ το Έαρ

έτσι γλυκύς ο Έρως

 

έτσι ο κάθε εσταυρωμένος

 

εράται τον θάνατο

διότι ηράσθη

σφόδρα

τη ζωή

 

 

*ερώμαι: αγαπώ, ερωτεύομαι

 

 

Κ.Κ. 20-03-’22

 

τα λάθη μας

 

τα λάθη μας

τάματα κρεμασμένα

σε θαυματουργή εικόνα

πονεμένα μέλη

κάποτε θα αρθρωθούν

 

τότε

ένας στρατός από πλαγγόνες

ένα μπουλούκι νευρόσπαστα

χέρια και πόδια και κεφάλια και κορμιά

θα ’ρθει να γυρέψει το μερτικό του

υγεία

κι ευεξία

κι αρτιμέλεια

 

μα θα ’ναι αδύνατο

μες στο σωρό

να βρούμε τις σωστές συναρμογές

θα ’ναι μάταιο

να ισιώνουμε παλιές κακοτεχνίες

αταίριαστα θα μένουν όλα

στραβάδια

 

μόνο τάματα

άλλα

κι άλλα

θα σκεπάζουν την εικόνα

μέχρι εκείνη να χαθεί για τα καλά

 

για να φανεί

στο τέλος

το αμετάκλητο

 

του λάθους

 

Κ.Κ. 19-03-’22

 

 

Οι πόνοι μας

 

Κι ας τους λιάζουμε μαζί με τα χταπόδια. Εκείνα γίνονται γλυκά. Αυτοί ξεραίνονται.

 

Οι πόνοι είναι τα όρια όπου καθένας φτάνει μόνος του.

 

Καμιά αυτογνωσία δεν υπήρξε αναλγητική –ούτε καν παυσίπονη.

 

Καμιά πατρίδα γι’ αυτούς. Κανένα σύνορο. Καμιά ρίζα. Οι Στωικοί πόνοι είναι πολίτες του κόσμου.

 

Ο πόνος είναι αητός· κι εμείς χελώνα. Σπάει το καύκαλο στον βράχο και βγαίνει ο Άνθρωπος.

 

Κάποιοι πόνοι πονούνε περισσότερο όταν σβήνουν. Όμως ο χρόνος, όπως κι ο Θεός, δεν κάνει διακρίσεις.

Αυτά σκέφτομαι, κάθε που ανάβω –αραιά πια– το καντηλάκι της μέσα μου.

 

«Μ’ έναν πόνο» λένε και λησμονούν πως ένας είναι ο Πόνος –γιατί ένας είναι και ο Άνθρωπος.

 

Ατσαλένιες ράγες οι πόνοι μας. Πάνω τους ο συρμός της ζωής.

 

Κ.Κ. 03-’22

 

Έλα

μην αργείς

 

δεν είναι

που είναι ο χρόνος μας λειψός

και δε σε χορταίνω

–δε σε χορταίνω

έτσι κι αλλιώς–

 

είναι

που είναι ο χρόνος μας λειψός

και δε θα προλάβω να στο πω

 

Έλα

μην αργείς

 

δεν είναι

που θα μου λείπεις

ή που θα σου λείπω

–θα μου λείπεις

ή θα σου λείπω

έτσι κι αλλιώς–

 

είναι

που είναι ο χρόνος μας λειψός

και δε θα προλάβουμε

να τον πληρώσουμε με ελλείψεις

 

Έλα

μην αργείς

 

δεν είναι

που θα με καταστρέψεις

ή που θα σε καταστρέψω

–θα με καταστρέψεις

ή θα σε καταστρέψω

έτσι κι αλλιώς–

 

είναι

που είναι ο χρόνος μας λειψός

και ίσως να μην προλάβουμε

μια μέρα

στ’ αλήθεια

να καταστραφούμε

 

Κ.Κ. 11-03-’22

Η φωτό από εξώφυλλο βιβλίου του Αλέξη Κυριτσόπουλου

 

Οι πόθοι μας

 

Οι πόθοι μας είναι θηρευτές.

Ξέρουν να περιμένουν. Γίνονται ένα με την πέτρα. Κρύβονται στην κοιλιά ξύλινων αλόγων. Δε χαρίζονται –κανενός.

 

Οι πόθοι μας είναι δέντρα.

Βλασταίνουν σιγανά. Η ψυχή μας τους ποτίζει. Ριζώνουν δόντι, κυπαρίσσι στον βράχο. Σαν εκπληρώνονται, γυμνά κλαδιά με τις προοπτικές καινούριων φυλλωμάτων.

 

Οι πόθοι μας είναι σκυλιά.

Μετά τις σάρκες μάς θάβουν κόκαλο –γι’ αργότερα.

 

 

Κ.Κ. 04-03-’22

 

ο συνάναρχος

το φρύδι της ακρογιαλιάς

φεγγάρι ξαπλωμένο

εκεί το μέγα του ίμερου κράτος

η άκρα των σωμάτων συντριβή

το φίλημα το αμείλικτο

 

ο συνάναρχος Έρως

 

 

Αντίτηλος

ο βράχος της Αντίτηλου

λεπίδι μαύρο

γλάρος δεν κάθεται

γεμίζοντας το φεγγάρι

ακίνητο φτερό

πελώριου καρχαρία

 

ένα γύρω

το κύμα το άκτιστο

κοπάδια οι χελιδονάδες

οι πέρκες

τα πετρόψαρα

 

έτσι πάντα ο πολιορκημένος θάνατος

λεπίδι μαύρο

και πάνω του να θραύεται

της ζωής το λάμπον στίφος

 

ο ναυτικός

Κακός ναυτικός ο ερωτευμένος. Μόνος αυτός αφήνει το σκαρί του στη διάκριση των κυμάτων.

Μην απορείτε, λοιπόν, με τα τόσα ναυάγια.

 

K.K. 05-03-’22