Σακατιλίκι

Κατεβαίνω από νωρίς στην Αθήνα για δουλειές. Είχε και πορεία. Την προλαβαίνω. Βρίσκω παλιούς γνωστούς και πιάνουμε μουχαμπέτια για τα πολιτικά. Στο υπουργείο ένας πιτσιρικάς λυγάει ένα κάγκελο και μπουκάρει κόσμος. Μέσα κι εγώ. Πάνω που μας στριμώχνουνε τα ΜΑΤ βλέπω τον Χ να με καρφώνει. Είκοσι χρόνια είχα να τον δω. Ψαρομάλληδες πια. Μας φοράνε τις χειροπέδες. Περνάμε κάμποση ώρα στην Ασφάλεια. Μας αφήνουν. «Είσαι καλά, ρε;», τον ρωτάω. «Καλά», μου απαντάει. «Στις πορείες κατεβαίνεις;». «Απ’ άλλα κι άλλα περάσαμε, αυτό το σακατιλίκι δεν κόβεται». Χαζογελάμε. «Άντε ρε, στην επόμενη». «Δε μένω Αθήνα», του λέω. «Τυχαία βρέθηκα».

       Πηγαίνω άρον άρον στ’ αμάξι. Μπαίνω με ζόρι. Το είχαμε φάει το μπερντάχι μας. Φτάνω στο τσακ στο σχολείο. Ξεσκονίζομαι και μπαίνω στην τάξη. «Κάπως είστε σήμερα, κύριε». «Τίποτε, κάτι πονάκια της ηλικίας», λέω κι ανοίγω το κεφάλαιο για την αριστοτελική μεσότητα.

 

Κ.Κ. 03-03-’24

Πίσω σου είναι, μα είναι σκιά. Πρέπει να βγει στο φως, για να γίνει γυναίκα. «Πώς να πιστέψω στις σκιές;» μου λες γυρνώντας να τη δεις κι ακατάλυτος ορθώνεται ο Άδης.

K.K. 17-02-'24

 

Το Τέρας πάντα θα ’ναι εδώ. Και θα γυρεύει τις καρδιές μας.

       Λέξη μικρή το μεγάλο μας όχι.

 

Κ.Κ. 31-12-’23

 

Ολοκαυτώματα

 

Στα Καλάβρυτα, στον Χορτιάτη και σ’ άλλους τόπους, απ’ αυτούς που λένε μαρτυρικούς, οι άνθρωποι καίγονται ζωντανοί –γιατί καμιά φωτιά ποτέ δε σβήνει.

Στη Ρόδο, στη Δαδιά και σ’ άλλους τόπους, που κάποτε λέγονταν παρθένοι, τα ελάφια και τα δέντρα καίγονται ζωντανά –γιατί καμιά φωτιά ποτέ δε σβήνει.

«Πώς νιώθουν ο άνθρωπος, το ελάφι, το δέντρο, όταν καίγονται ζωντανά;» θα σε ρωτήσω. «Φτάνει πια με το φτηνό συναίσθημα!» θα μου πεις –και δικαίως. Γιατί δεν είναι που δεν θρηνούμε για τον άνθρωπο, το ελάφι, το δέντρο.

 

Είναι που για να σβήσουν οι φωτιές πρέπει –επιτέλους– να μιλήσουμε για κατακτητές, δωσίλογους και ντόπιους συνεργάτες.

 

Δημοσιευμένο στο ημερολόγιο 2024 της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης

 

Ο πύργος

 

Ανεβαίνεις διαρκώς με την ελπίδα πως κάπου τελειώνει. Μα κάθε όροφος φέρνει κι άλλον. Κι όλο ριζώνει –πέτρα  την πέτρα. Κάποτε κουράζεσαι. Στέκεσαι βλέποντας μια πάνω μια κάτω τον πύργο ν’ απλώνει. Δίχως αρχή, δίχως τέλος. Όπως ο χρόνος των θεών. Τότε καταλαβαίνεις που αυτός ο πύργος είσαι εσύ σα ρίχνεσαι πάνω στους άλλους, μα το πιο πολύ στον εαυτό σου.

Κ.Κ. 16-12-2023

 

–φαντάσου–

 

έρημε Προμηθέα

το συκώτι σου

κάθε βράδυ

στη διεύθυνση Ασφαλείας

 

«χαμωθεός

να κινηθεί

–φαντάσου–

εναντίον της κοσμικής τάξης»

 

έκρωζαν από πάνω σου

ένα γύρω

γαλονάδες

βασιλικοί αετοί

 

Και προπαντός

μη νομίσετε πως δεν γνωρίζω τα συνθηματικά: Κράτος, Βία, Ζήλος, Νίκη.

Έτσι ξέρω για τα προσωπεία, τις σημαίες, τη μυστική διπλωματία, τις ρηματικές διακοινώσεις.

Για τις πλειοψηφίες, τα κοπάδια, τα αζημίωτα σκυλιά.

Ξέρω να γυρίζω στο στόμα μου λέξεις όπως φυλή, ανωτερότητα, χρέος, ηθική.  

 

Πλεξίματα της θηλιάς του χαμού.