Ξένα σώματα
Στην Ευτυχία Λουκίδου
Κ.Κ. 26-01-’23
Οιδίπους τύραννος
Εξήντα δύο χρονών είπε πως ήταν. Μπαίνοντας χτύπησε άτσαλα τον ώμο του στην κάσα της πόρτας. Φορούσε κάτι γυαλιά με χοντρούς φακούς, πατομπούκαλα. Τα κοίταξα, ποιος ξέρει πώς, μου λέει «Όλη μέρα ηλεκτροκόλληση, τα χάλασα τα μάτια μου».
Ντερέκι, δυο μέτρα κοντά, με σώμα αθλητή. Με μια βαριοπούλα και δυο-τρία εργαλεία την έκανε τη δουλειά. Του ’δειχνα τα έπιπλα κι αυτός τα ’κανε κομμάτια. Το διαμέρισμα άδειο πια. Σπάγανε τα ξύλα και χαλούσε ο κόσμος–
ο κόσμος που υπήρχε εκεί για σαράντα δύο χρόνια, από τότε που ο πατέρας κι η μάνα –μ’ αγωνία κι αίμα – έβαλαν κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους.
Όλα με πόνεσαν μα πιο πολύ το γραφείο και το κρεβάτι· πάνω τους οι πιο μεγάλοι μου έρωτες.
Πήρα να βουρκώνω. Το είδε.
-Γιατί κλαις; με ρώτησε.
Του ’πα δυο κουβέντες. Η δουλειά είχε τελειώσει. Όσο συμμάζευε τα ξύλα για να τα φορτώσει στο τρέιλερ, μου ’πε τα δικά του. Τι πέρασε, για να μπορεί τώρα στα εξήντα δυο του να χαλάει τα μάτια του στην ηλεκτροκόλληση και να σμπαραλιάζει τα έπιπλα του κόσμου για πενταροδεκάρες.
-Τι νοίκι θα πιάσει το σπίτι; με ρώτησε τελειώνοντας.
Του ’πα ένα νούμερο. Αργότερα, πολύ αργότερα, σκέφτηκα ότι ήταν περίπου όσα έβγαζε εκείνος με δυο δουλειές.
Ακόμη πιο αργότερα είδα τα πόδια μου να πρήζονται. Θυμήθηκα το χαλασμένο του βλέμμα κι αναστοχάστηκα τις ερωτήσεις του. Τέλος ακούστηκε ο τύραννος ποιητής: «τυφλός στ’ αυτιά και στον νου και στα μάτια».
«Τυφλός τα τ’ ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματ’ ει.»: Φράση από τον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή.
Κ.Κ. 20-01-’23
Νεαρόν ύδωρ
Το νερό πώς να το σταματήσεις; Ένα μυστικό ποτάμι ανάμεσα στους ανθρώπους. Στα υδραυλικά μας μάτια οι εκβολές. Κι ας ξόρκιζες τις μεταφορές και το εύκολο συναίσθημα εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό του Γενάρη. Διόλου δε σ’ εμπόδισε τούτο να δακρύσεις, σαν ένιωσες τον κόμπο μου δικό σου στον λαιμό.
Το νερό πώς να το σταματήσεις, poeta;
Ομηρικό ακρογιάλι
Αν αληθεύει –όπως είπες Πρωταγόρα– πως ο Προμηθέας έδωσε στη φύτρα μας μοιράδι θεϊκό, τότε να ξέρεις: δικαίως έκλαιγε ο Οδυσσέας στ’ ακρογιάλι.
Λιανό κερί ο άκτιστος χρόνος των θεών μπροστά στα πεθαμένα της Πηνελόπης.
Κ.Κ. 15-01-’22
BANG
Κάθε
γέννηση προϋποθέτει τον φόνο –αρχής γενομένης από τα σπερματοζωάρια που
σκοτώνονται στη μήτρα. Το αξίωμα δεν ισχύει και αντιστρόφως.
Αν
αναλογιστώ πόσες φορές σας έχω
bang
νοερώς
σκοτώσει
αυτό
δεν με κάνει κατ' εξακολούθηση δολοφόνο;
Χώρια
οι ώρες
πού
σκοτώνω μαζί σας
Όσο
να πεις
μια
κατά συρροήν
κι
αυτή
δολοφονία
ή
μάλλον
bang
αυτοχειρία
μην
το παίρνετε
λοιπόν
προσωπικά
όταν
το πιστόλι
σας
χαϊδεύει τα πλευρά
και
κυρίως
bang
την
πλάτη
Κ.Κ.
07-01-'23
το πλυσταριό στη Μπουμπουλίνας
το χιόνι στο στρατόπεδο Διονύσου όπου σύρθηκε γυμνή η Μαρία
το λευκό κελί στην ΕΑΤ/ΕΣΑ
ο πάγκος με τα σχοινιά
η απομόνωση
το χαρτί της σοκολάτας
όπου η Μέλπω κράτησε
το ημερολόγιο της φυλακής
το Γ΄ σώμα στρατού
μα πάνω απ’ όλα
το Σώμα
της δεσμώτισσας Γυναίκας
–ο μόνος μας τόπος–
κι ας έλεγε ο Γλαύκων στον Σωκράτη
Άτοπον λέγεις εικόνα και δεσμώτας ατόπους
Κ.Κ. 14-12-’22
Κάθε χρόνο
τέτοια μέρα
Κάθε χρόνο
τέτοια μέρα
σβήνουμε το φως
και με μάτια κλειστά
ακραγγίζουμε το ίδιο παλίμψηστο
όμως το αίμα αυτό δε μιλιέται
η πίκρα αυτή δε λογίζεται
πολύ το ζαλίζετε
θα πουν
ένα μπανγκ είναι
θα πουν
μια τόση δα τρυπούλα
στο κεφαλάκι
του μπάσταρδου
Κάπως έτσι
κάθε χρόνο
τέτοια μέρα
σπάει το ίδιο σπυρί
οι δρόμοι της πόλης
καλουπώνουν το απόστημα
μπανγκ
όμως
το λίβινγκ ρουμ
δε φοβάται
το λίβινγκ ρουμ
φορά αλεξίσφαιρες πιτζάμες
το λίβινγκ ρουμ
τέμενος απαραβίαστο
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πέρα απ’ τη γραμμή
στην άλλη πλευρά
τίποτε
μα τίποτε
δεν φοβάμαι
έτσι κάθε χρόνο
τέτοια μέρα
βγαίνω άοπλος στο κεντρικό δελτίο
με την ίδια σκιά
στον δέκατο θωρακικό σπόνδυλο
ξένο σώμα
λένε οι γιατροί
δ ι κ ό μ ο υ
φωνάζω εγώ
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
εν τω μεταξύ
όλη νύχτα
το λίβινγκ ρουμ
καλά του κάνανε
μπανγκ
αναμάρτητο
βάλλει
Κ.Κ. 06/09-12-’22
