Λαβύρινθος
Το φεγγάρι σηκώνεται. Ασβεστώνει τα προσφυγικά της Απάνω Σκάλας. Σε παίρνω απ’ το χέρι. Γυρίζουμε τα στενά. Τα κορίτσια ψιθυρίζουν τα μυστικά τους. Μας κοιτάνε. Πίσω απ’ τις παλάμες τους πνίγεται ένα γέλιο. Ο κάματος της μέρας δροσίζεται στις αυλές και στα μπαλκόνια. Η σελήνη τού δίνει τη σιωπή της. Σ’ ένα τυφλό στενό με φιλάς. Κλείνουμε τα μάτια.
Αυτός ο λαβύρινθος το πιο δικό μας καλοκαίρι.
Κ.Κ. 31-5-’22
Ήταν κι άλλοι εκεί, Μακρυγιάννης, Καραϊσκάκης κι άλλοι. Μα το μάτι μου στη δική σου μορφή στάθηκε· πως θα ’ταν το πάθος σου αντιστρόφως ανάλογο της ασθενικής σου φύσης, πως ηράσθης την ελευθερία όπως η κόρη μου ηράσθη το μπούστο της Καρυάτιδας. Πως εκεί στη βίλα Ντιοντάτι το 1816, ανάμεσα σε Φρανκενστάιν και Δράκουλες σού το ψιθύρισε η μέσα σου φωνή: η μεγαλύτερη ηδονή είν’ η θυσία.
Κ.Κ. 03-04-'22
Ηδύοσμος
Στη Φιφή
Με φίλεψε γεμιστά. Όχι ότι είχα όρεξη να φάω. Ήταν όμως άκρως περιποιημένα. Μ’ αυτές τις μικρές βιολογικές πιπεριές και γέμιση με δυόσμο.
Η λέξη το λέει. Ο δυόσμος μυρίζει γλυκά· ειδικά όταν συγκρίνεται με το αντισηπτικό από τον θάλαμο της παιδιατρικής ή την ξινίλα γονιού που φοβάται.
Οι φίλοι μας –ο δυόσμος της ζωής μας.
Κ.Κ. 22-04-’22
