Χασομέρι

 

Αν ξαναγινόμουν τεσσάρων

δεκάρα δε θα ’δινα

για σοκολάτες αυτοκινητάκια παιδικές χαρές βόλτες στο πάρκο.

Με τα μούτρα θα ’πεφτα

στον άσπρο σου λαιμό

στον κόρφο σου

και σ’ ό,τι άλλο οι σοφοί

αιώνιο σύμπλεγμα ονομάζουν.

 

Υποθετική ιστορία

θα μου πεις

και το τραγούδι αυτό

άλλο ένα μάταιο

ενός Ορφέα στον Άδη.

 

 

Κ.Κ.

(Δεκατέσσερα χρόνια απ’ την εκδημία της.)

 

Το κορίτσι με τη λευκή στολή

 

Το κορίτσι με τη λευκή στολή

τώρα είναι με τον βαρκάρη

στην κάτω λίμνη

 

με την ίδια λευκή στολή

επιδεικνύει την ίδια

–εμμονική θα έλεγε κανείς–

σπουδή στα οικεία της καθήκοντα

οροί, γάζες, νοσηλείες

-έχουν κι οι σκιές τούς τραυματίες τους, λέει-

 

μα πάνω απ’ όλα

το κορίτσι με τη λευκή στολή

θεραπεύει

το αναπτυξιακό τραύμα

του πιο νήπιου

στον κόσμο

λαού

 

Ιούνιος 2018, Η Ραζάν αλ-Ναζάρ χάνει τη ζωή της από Ισραηλινούς ελεύθερους σκοπευτές στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας κατά τη διάρκεια της προσπάθειας της να περιθάλψει έναν διαδηλωτή. Φοράει τη λευκή στολή των παλαιστινιακών υπηρεσιών πρώτων βοηθειών. Είναι 21 ετών.

Κ.Κ. 2018

 

Μη πού, 17-11-2023

Αξιότιμη πραγματικότητα,

 

Οι καινούριοι είναι πολλοί. Τα παιδιά ειδικά. Δεν προφταίνω. Στα μάτια τους η στάχτη βουνό. Φτιάχνω κομπρέσες με χαμομήλι. Με κόπο φτάνω στα τσίνορα. Μάταια. Αρνούνται –ορκισμένοι Οιδίποδες– κάθε βλέμμα. Ψηλαφούν διαρκώς τις πληγές τους.

       Δεν ξέρω αν το γνωρίζεις: Άδης βάσει ετυμολογίας είναι αυτός που δεν μπορείς –ή δεν θέλεις– να δεις. Μάντης τυφλός, ορκισμένος, ψηλαφώ την πληγή μου κι αποκρίνομαι: Μια είναι η τελευταία λέξη. Η σφαίρα μου θα εξοστρακίζεται για πάντα.

 

Με εκτίμηση,

Αλέξης

 

[       ]

 

Βγήκαμε όλοι στα μπαλκόνια. «Να πάρουμε το εκατό».

       Δυο μέτρα γομάρι. Χωρίς Θεό. Τέλος, σώπασε εκείνη. Τα τηλέφωνα βουβά.

 

Προτεραιοποιήθηκαν άλλα οφέλη.

Δαρβίνος

 

Δαρβίνος

 

Το δάκρυ που ’κανα για σένα! Με πούλησες. Ανθρώπινα αυτά –λένε.

       Τα ίδια, άλλωστε, κάνω –τώρα πια– κι εγώ.

 

Χειρότερα λες;

 

Μεγάλου μήκους

 

Χτυπάω. Είσαι πάντα στην πόρτα. Αγκαλιαζόμαστε. Ο πατέρας παραμέσα στην ψαλτική. Η αδερφή στα βιβλία. Είναι Κυριακή. Όλα συγυρισμένα. Κοκκινιστό και καρυδόπιτα.

Καθόμαστε στο τραπέζι. Κάνω να πιάσω το πιρούνι. Σβήνουν όλα.

 

Στα χέρια μου τα λεφτά απ’ το νοίκι.

 

 

Η σπηλιά

 

«Δεν ξανάδα τέτοιο πράμα» έλεγε ο κυνηγός. «Τα σκυλιά όλο να γαβγίζουν. Το φεγγάρι άφανο. Μας έκοψε φόβος».

Φαντάστηκα τη σπηλιά· ένα λιοντάρι σε μια κόχη με το φεγγάρι στον κόρφο.

 

Τα κόκαλα σκόρπια. Τ’ όπλο και μερικές γόπες. Το φυλαχτό. Το κρανίο σε μια γωνιά -φώταγε. «Δεν ξανάδα τέτοιο πράμα».

 

Φλεβάρη τον επικήρυξαν. Μάρτη βγήκε στο κλαρί. Στο τουφέκι πρώτος. Και μπεσαλής. Ο καπετάνιος τον κοιτούσε λοξά. Η θανατική ποινή τον βρήκε λιποτάκτη. Μας τα ’πε ένας απ’ το διπλανό χωριό. Χρόνια μετά. Μας όρκισε πρώτα.

 

Η μάνα τον είχε για ζωντανό. Απ’ το φυλαχτό τον γνώρισε.

Τα κόκαλα δεν μας τ’ απόδωσαν. Για τάφο ούτε λόγος. Μόνο το φυλαχτό. Κι εκείνο με βρισιές.

 

«Λιόντα μου, φεγγάρι μου», η μάνα τον έψελνε στα σκοτεινά -μέχρι να σβήσει.

 

Κ.Κ. 26-08-2023