Η σπηλιά

 

«Δεν ξανάδα τέτοιο πράμα» έλεγε ο κυνηγός. «Τα σκυλιά όλο να γαβγίζουν. Το φεγγάρι άφανο. Μας έκοψε φόβος».

Φαντάστηκα τη σπηλιά· ένα λιοντάρι σε μια κόχη με το φεγγάρι στον κόρφο.

 

Τα κόκαλα σκόρπια. Τ’ όπλο και μερικές γόπες. Το φυλαχτό. Το κρανίο σε μια γωνιά -φώταγε. «Δεν ξανάδα τέτοιο πράμα».

 

Φλεβάρη τον επικήρυξαν. Μάρτη βγήκε στο κλαρί. Στο τουφέκι πρώτος. Και μπεσαλής. Ο καπετάνιος τον κοιτούσε λοξά. Η θανατική ποινή τον βρήκε λιποτάκτη. Μας τα ’πε ένας απ’ το διπλανό χωριό. Χρόνια μετά. Μας όρκισε πρώτα.

 

Η μάνα τον είχε για ζωντανό. Απ’ το φυλαχτό τον γνώρισε.

Τα κόκαλα δεν μας τ’ απόδωσαν. Για τάφο ούτε λόγος. Μόνο το φυλαχτό. Κι εκείνο με βρισιές.

 

«Λιόντα μου, φεγγάρι μου», η μάνα τον έψελνε στα σκοτεινά -μέχρι να σβήσει.

 

Κ.Κ. 26-08-2023

 

Η γλώσσα μου ψιθυρίζει μυστικά.

       Πάνω στη θηλή σου.

 

Τη γεωμετρία τη συμπαθώ.

       Εμμένω βεβαίως στις ασκήσεις του ηβικού σου τριγώνου.

 

Δεν αρνούμαι την ύλη.

       Μην κοιτάς που προσκυνώ τα διάφανά σου χάδια.

 

ΤΟΠΟΣΗΜΑ (εν εξελίξει)

 Ερχόμαστε απ' τις ξερολιθιές.

Σπυρί το σπυρί ποτίζει ο ιδρώτας μας τον τρούλο,  η αγωνία μας Παντοκρατόρισσα στα στάχυα τα χρυσά.

Μάνα αλμυρή σήκωσέ μας απ' τα σκοτάδια της Άβυσσος.

10-08-'23

 

Ο έρωτας κι ο χρόνος

 

Γύρεψα κάτι πέρα απ’ τον χρόνο

Μόνο τα μάτια σου κι η θάλασσα

*

Τα διάφανα δάχτυλά σου

Το πιάνο του κόσμου

*

Με τ’ άσπρα μου μαλλιά

με τα σκουριασμένα μου κόκαλα

έστω

όπως την πρώτη φορά

σε περιμένω.

 

Γλαρόνια

Πλανάρουμε κόντρα στον καιρό. Για μια στιγμή.

Πάνω απ’ το χάος.

 

Ο ράφτης

Τόσο ουρανό προβάραμε.

Το ρούχο που μας έραψες φτενό· κι από τις τσέπες του πέφτουν τ’ αστέρια.

Ιούλιος 2023

 

Ήτανε μια φορά

 

Στο δίσκο βινυλίου του Λουδοβίκου, δώρο της παρέας, το όνομά σου. Ο έρωτας στην Κρήτη ΔΕΝ είναι μελαγχολικός, έλεγες.

Προχθές στο πάλκο έπεσε παραγγελιά το «Ήτανε μια φορά». Το γύρευες πάντα. Το λέγαμε στο τέλος, μαζί με το "Να μ' αγαπάς". Άρχισα να ψελλίζω τα στιχάκια στη λυράρισσα.

 

Η κιθάρα να μου κόβει τα χέρια. Κι εσύ να τραγουδάς απ' τους ουράνιους λειμώνες.

Κ.Κ. Ιούλιος 2023

 

Μικρές δοκιμές για τον χρόνο

 

Κάθε ευθεία ορίζεται από δύο σημεία. Η ευθεία του χρόνου ορίζεται από τη γέννηση και τη θανή μας. Θα το ’λεγες και σκατομοιρασιά. Κάθε τι θνητό γίνεται μέτρο σύγκρισης για την απεραντοσύνη του χρόνου.

 

Μολαταύτα, έστω και για λίγο, παίζουμε, τραγουδάμε –υπάρχουμε. Εκείνος –κι ας μας στοιχειώνει– αφ-αιρείται.

 

Για να το θέσω αλλιώς, δεν γίνεται να μας δαμάζει κάτι που δεν ζει.

 

Κανείς αθάνατος δεν μπορεί να δώσει τη ζωή του γι’ αυτό που πιστεύει. Μην απορείτε λοιπόν με τον αιρετικό Οδυσσέα. Καμιά Καλυψώ σαν την Πηνελόπη.

 

Τέλος, να σας θυμίσω πως παίζει με ψεύτικα όπλα. Τίποτε –μήτε κι αυτός– δεν κρατάει για πάντα.

 

Κ.Κ. 12-07-’23

 

Τρεις λέξεις

 

ᾍδης βάσει ετυμολογίας είναι αυτός που δεν βλέπεις –ή που δεν θέλεις να δεις.

       «Ανεβατόρ» στη γλώσσα των μεταφορέων είναι το ανυψωτικό μηχάνημα.

 

Τα περισσότερα έπιπλα ήταν παλιά. Ψευτοπράματα, σαρακοφαγωμένα –οι παιδικές μου αλήθειες. Υλικά για μάντρες εν τέλει –όλα πουλιώνται.

       Τα άλλα, τα καλά, φόρος ζωής στο μικροαστικό όνειρο, χαρίστηκαν σε φίλους. Τα ’δα απ’ το μπαλκόνι να κατεβαίνουν με το ανεβατόρ. Τελευταίος ένας διθέσιος καναπές. Η μάνα κι ο πατέρας νέοι κι εμείς μικρά στα γόνατά τους.

 

Όλο αυτό τρεις λέξεις: εἰς ᾍδου κάθοδος.

 

 

 

Κ.Κ. 30-05-’23